Uw inschrijvingen Inschrijvingen (0)

Ernstige trauma's bij paarden, één van mijn bijzonderste paardencasussen ooit...

Eén van mijn meer bijzondere en ontroerende paardencasussen ooit....

Dit is geen recent verhaal, maar zeker eentje wat de moeite waard is om te delen. Soms kom je paarden en casussen tegen die heel apart zijn.
Deze ging over een paardje wat na een intens traumatisch verleden bij een paardenopvang in de Belgische Ardennen terecht kwam. Haar naam is Micky.

Micky was een donkerbruine merrie, met een enorme bochel op haar rug.
Toen ze de eerste dag bij deze paardenopvang aankwam hadden ze haar maar even een nachtje op stal gezet voor de gewenning. Maar toen ze haar de dag erop uit de stal wilde halen, om haar naar de weide te brengen, was ze met geen mogelijkheid meer uit deze stal te krijgen.

Micky had over nacht besloten dat in deze stal blijven veilig was. Dit was haar manier om geen deel meer uit te maken van het leven en vooral, alle turbulentie die dat leven met zich mee kan brengen.
Maar zoals de meeste van dit soort interne psychische conclusies is het in the end, een illusie. Want echt géluk brengt het niet.
Na verloop van tijd is het prijskaartje hoger dan de verdienste. Het kost je je gezondheid, en uiteindelijk kost het je het meest kostbare wat je hebt: de kans om te LÉVEN - te groeien - te ervaren.
And no beautiful spirit should go to waste.

Natuurlijk had niemand deze reactie van haar verwacht. Dus als eerste had de eigenaresse van de opvang met vragen en geduld geprobeerd om haar toch weer naar buiten te krijgen. Nadat dit niet gelukt was kwam hulp uit de buurt, hierna werd het principe van 'man en macht' ingezet. Druk, zwepen, touwen en nog steeds... niets.

Via via kwam één van mijn leerlingen uit de opleiding er terecht. En vanuit een goed hart en met toch wel wat vakdeskundigheid gingen er sessies voorbij aan het creëren van een relatie en het opbouwen van vertrouwen. Uiteraard… in de stal.

Maar na alle effort.. nog steeds NIETS.
NEE, ze ging letterlijk niet meer de drempel over. Gevaarlijk en link gedrag als ze de druk als te hoog ervaarde, en nog liever tegen de grond vallen dan eruit.
Mensen hebben dagen, weken, maanden! voor haar stal gezeten om vertrouwen op te bouwen om haar zover te krijgen dat ze eruit zou stappen. Niet gelukt. Na drie á vier maanden sloeg de bezorgdheid toe. Dit paard moest dringend bewegen, want dit was niet gezond.
Uiteindelijk was iedereen te einde raad en vroeg deze leerling of ik een oplossing wist en mee kon komen. Dit was in eerste instantie niet zo’n vanzelfsprekende vraag, want even voor een sessie 4 uren heen en 4 uren terug rijden - dat was best veel. Maar ja, soms is iets het gewoon waard en ik had best ontzag voor de hoeveelheid tijd en energie die deze persoon er al ingestoken had. Dus OK! Wij met z’n twee en nog wat aanhang, helemaal naar de Belgische Ardennen, voor één paard. En het enige wat ik nog kon bedenken, na te horen HOEVEEL hun al geprobeerd hadden was: “Tja, als ze zo intens NIET uit die stal wilt komen. Misschien moeten we er dan maar voor zorgen dat er geen stal meer is.” Eén van mijn meer creatievere oplossingen, al zeg ik het zelf. Maar het idee bleek erg effectief.
Het moest wel veilig blijven, paarden en mensen moesten niet gewond geraken, dus hooibalen leek me een mooie buffer. Geregeld met een plaatselijke boer dat er 100 kleine baaltjes geleend konden worden.

Vanaf de stal ernaast konden we gelukkig over de tralies haar stal bereiken. Langzaam en in alle rust, zodat ze niet echt door had wat onze opzet was, begonnen we met touw constructies hooibaaltjes vanaf de stal ernaast haar stal in te loodsen. We konden deze baaltjes niet op een gewone manier in haar stal leggen, want als ze zich bedreigd voelde ging ze rond zich trappen. Toen de achterwand eenmaal volgestapeld was, kon ik achter deze buffer naar binnen. Langs de zijkant werden rustig steeds nieuwe baaltjes aangegeven waardoor haar stal van achteren naar voren steeds meer volgebouwd werd. Wat een teamwork!
De leerling die al maanden een vertrouwensrelatie met haar opgebouwd had, zat bij haar in de opening van de staldeur om haar rust te geven en haar af en toe af te leiden van wat er achter haar gebeurde.

Een halve dag verder was de stal zo strategisch en rustig dichtbebouwd aan de binnenkant dat ze met haar voor- en achterhoeven TEGEN ELKAAR AAN voor een open staldeur stond. En nog steeds probeerde ze haar uiterste best te doen om NIET over deze denkbeeldige drempel te gaan!
Nu kwam het laatste baaltje eraan… Rustig liet ik deze op haar achterhand zakken, want verder was er geen plek meer. Maar er gebeurde nog steeds niets. Vervolgens kon ik langzaam van bovenaf mijn lichaamsgewicht nog op dat baaltje zetten waardoor het niet meer te ontkennen viel, en EINDELIJK!...één grote sprong! Ze sprong voorwaarts de stal uit!
Meteen werd ze opgevangen door de leerling die ze vertrouwde - die inmiddels een touw aan haar halster had kunnen klikken. Met veel richting en een goede dosis veilige overtuigingskracht in lichaamstaal leidde ze haar de juiste kant op. En toen, … het moment was zo magisch dat ik het nog voel alsof het gisteren was … tranen sprongen in iedereens ogen. Geen uitzonderingen daar gelaten. Want jeetje, wat een blik had ze! Zo jong, zo puur, zo delicaat, zo mooi! Alsof ze de wereld voor het eerst zag.

Haar weide hadden we op voorhand al in orde gemaakt, met een leuk gezelschapspaardje. Wat was ze eigenlijk ‘blij’ toen ze buitenkwam! Ontroerend om te zien hoe ze alles rond haar opnam, … het gras…. de buitenlucht….
Waarnemend en ervarend.

Kan je nagaan hoe diep trauma kan reiken. Hoe het paarden (mensen) tot acties dwingt die hele levenskwaliteiten verminderen.
Zelf gekozen, toch onvrijwillig.
Een bijzondere contradictie.

Dit is een paard en een traject wat ik nooit meer zal vergeten. Eén van de meer bijzondere sessies!