Uw inschrijvingen Inschrijvingen (0)

Traumapaarden & Paarden met een erfenis

12-04-2018

Heb je het ook al eens meegemaakt? Je koopt een paard dat een heel leuk dier lijkt te zijn, maar als hij eenmaal bij jouw thuis staat komt er van alles uit wat je niet verwacht had!
Erfenis noem ik dit. Dit is een verhaal van velen…..
Het verhaal van TRISTAN.

Tristan was een 17-jarige ruin, 60 procent volbloed, ex-springpaard, 1.75m. Eén van de paarden in mijn opleidingsjaar Balance through Essence, the art of riding 2017.

Hij was meegebracht door één van de deelnemers. Een redelijk goede en ook behoorlijk dappere ruiter, met jaren aan rijervaring in de meest uiteenlopende omstandigheden. Tristan was niet haar eigen paard. Hij was een verzorgpaard die ze inmiddels een klein jaar bereed.

De GVR. De grote vriendelijke reus. Dat was hetgeen wat door iedereen over hem gezegd werd. Ook door zijn eigenaresse, die vreemd genoeg al jaren niet meer op hem reed.

Toen ik Tristan voor het eerst zag, op de avond voor het eerste opleidingsweekend, kreeg ik intuïtief meteen een vreemd gevoel bij hem. This horse meets more than the eye can see. Een grote vriendelijke reus…? Ik wist niet zeker of ik zelf wel mee wilde in dit verhaal. Ik zag zijn gemoedelijkheid aan de buitenkant, maar voelde verborgen lagen aan de binnenkant. Welke deze waren, kon ik nog niet duiden. Maar wat ik wel kon waarnemen, was een gevoel van “vreemd, ik vind hem link!”. Ik voel een kracht die ik niet vertrouw. Ingehouden. Onzichtbaar… nog totaal niet wetend waar dit op gebaseerd was. Want eerlijk, aan de buitenkant zag je NIETS.

De rijsessies verliepen het eerste opleidingsweekend dan ook redelijk soepel. Uiteraard moest er veel gebeuren in Tristans ontwikkeling. Hij was wat chaotisch in zijn mind, fladderde wat heen en weer qua gedachten en lichamelijk was er ook werk aan de winkel. Hij was scheef, zwak in de achterhand en onregelmatig in zijn bewegingen, maar ondanks deze issues ging hij goed vooruit. En met een aangepast harnachement en voedingspatroon werd rijden voor hem een stuk plezieriger. Hij werd opener, wakkerder…
… en misschien voelen jullie hem al aankomen…

Want in deze opleidingssessies, waarin een paard gezien, gehoord, gevoeld en erkend wordt - kwam natuurlijk ook steeds meer het stuk naar buiten dat eerst in Tristan opgesloten zat. ERFENIS noem ik dit. Braaf aan de buitenkant, boos aan de binnenkant.

Dit verhaal is helaas één van velen. Want hoeveel mensen hebben niet ooit een paard gekocht wat bij de aankoop helemaal OK was. Zelfs nog in die eerste weken/maanden dat hij bij je thuis staat. En dan langzaam - of het tegenovergestelde: Out of the blue - ontstaan de problemen. Zeker, als je een mens bent wie er niet van houdt om het paard strak ‘onder controle te houden’, maar graag wilt dat hij zichzelf kan ontwikkelen. Zeker, als je een mens bent die OOG heeft voor zijn paard.

Deze problemen ontstaan in de omgang, of in het rijden. En als je pech hebt gaat dit verhaal zelfs zo ver dat het tot een compleet verstoord lichaamssysteem kan gaan met alle klachten van dien.

Wat je overkomt in zulke gevallen, is dat je een paard gekocht hebt dat waarschijnlijk het grootste deel van zijn leven ‘onder controle’ gehouden is. Een paard wat nooit gezien is door de mens, nooit gehoord. Niemand heeft ooit aandacht gehad voor wie hij is, wat hij nodig had. Alles wat hij ooit gevoeld heeft, kon hij niet uiten. Want hij kon er NERGENS mee naar toe. Sterker nog, als het geen gewenst gedrag was, werd het de kop in gedrukt, gecorrigeerd of afgestraft.

Deze paarden dragen ZOVEEL in zich mee. Zoveel. En deze eerdere omgang houdt nog even stand, ook na de verkoop. Sterker nog, ben jij een mens die het paard goed onder controle kan houden, dan zie je misschien nooit iets van deze innerlijke wereld van het paard terug. Maar ben jij NIET zo’n mens, dan brokkelt dit door mensen gecreëerde harnas langzaam af. Wat tevoorschijn komt is het oprechte dier. Helaas, met alles erop en eraan. Al die onderdrukte gevoelens, boosheid, angst, verdriet…
Wat tevoorschijn komt, is de innerlijke chaos. Want, dat is EXACT waar een paard uit bestaat als hij ongezien opgroeit. Geen innerlijke ontwikkeling, geen heelheid, geen ordening, geen zelfbewustzijn.
Wat er allemaal uitkomt is een tussenfase. De fase tussen wat is geweest en wie hij kán worden.
Wat je ziet is heel eerlijk, maar het is uiteraard niet de KERN van dat paard. Deze zie je pas als het dier weer in balans gekomen is.

Bij Tristan zag je deze verborgen lagen in eerste instantie heel geleidelijk aan naar buiten komen. Je zou hem kunnen zien als een dijk waarin stilaan heel veel kleine scheurtjes ontstonden in de stevigheid van zijn massieve betonnen constructie. Hoe meer water onopgemerkt door deze scheurtjes komt, hoe groter de stuwende kracht wordt. Tot in één keer die dijk barst!

Bij een paard wat zoveel water verzamelt heeft als Tristan, kan het barsten van die dijk onaangekondigd, onverwacht en heel gevaarlijk zijn. Als hier niets mee gedaan wordt en hij gewoon klassiek verder gereden wordt, vind ik dit soort paarden wachtend op je eigen executie. Want ooit gaat dit mis.
Dit bleek achteraf gezien ook zo te zijn. Toen alles van Tristans karakter uiteindelijk aan het licht kwam, hoorde we van zijn eigenaresse dat hij haar ooit op een onbewaakt moment zó hard eraf heeft gelanceerd dat ze haar bekken gebroken had en nu niet meer kon rijden. Zonde dat je je bijrijdster dit soort waardevolle info pas geeft nadat ze eerst alles zelf ontdekt heeft. Mensen en hun ego, soms ook levensgevaarlijk :|

De eerste symptomen bij Tristan waren dus letterlijk kleine dingen. Niet helemaal stilstaan bij het opzadelen, liever wegwandelen. Wat je vastgebonden aan de muur natuurlijk niet opmerkt, maar vrij in de bak aan een lang los touwtje wel. Tijdens het rijden niet echt een diep contact met zijn ruiter durven maken, maar liever rondfladderen qua gedachten. Trailerangst. Net af en toe iets te grof in de hand als je met hem aan het touw wandelt…

Als je echt goed keek, zag je eigenlijk dat dit paard bij de mens blijft, omdat hij denk dat het moet. Niet omdat hij het WIL.
Dus wat gebeurt er, wanneer hij NIET meer denkt dat het moet, omdat hij de ruimte bij je voelt om te laten zien wat er ECHT in hem leeft? Wat als het gevoel van hoe het OOK ZOU KUNNEN ZIJN je bewust maakt van al het onrecht wat je aangedaan is? Wanneer barst je uit het oude los?

Wel, bij Tristan barste deze dijk na het tweede opleidingsweekend, toen hij bij het opstappen herhaaldelijk met zijn vier benen omhoog begon te springen, met een hele bolle rug.

In de verborgen lagen zat bij Tristan een combinatie van wantrouwen, verdriet en een enorme meedogenloze kwaadheid. En het was precies dat laatste, wat ik in het begin bij hem gespot had. Toen nog volledig, volledig onzichtbaar. DAT was hetgeen dat ik bloedlink vond.

Hoe nu verder?

Hier heb je twee keuzes. Namelijk, het herstellen van al het bestaande, of alles volledig opnieuw opbouwen. In dit tweede geval ben je dus een paard volledig opnieuw aan het her-opleiden. Contact, relatie, zadel, opstappen, berijden. Alles. Alsof je hem opnieuw zadelmak zou maken en opnieuw zou gaan inrijden. Stap voor stap zorgen dat alles nu WEL klopt.
Helaas kost het her-beleren van een paard in het algemeen meer tijd dan dat je een jong paard gewoon kunt opleiden. Omdat je omwille van het verleden elk element van -10 naar +10 moet brengen. Waar een jong paard gewoon begint bij 0.

Maar als je merkt dat er bij een paard ZOVEEL zit qua erfenis, is herstellen in wat er is vaak geeneens meer mogelijk. En moet je, als je een goed fundament wilt leggen, opnieuw beginnen bij 0.

Dit was ook de keuze waar Tristans ruiter zich het beste bij voelde. Ik denk ook wel de enige verantwoorde keuze om te maken. Want zo’n kanjer van 1.75m met een meedogenloze kwaadheid voor het onrecht wat hem aangedaan is, dat is anders gewoon te gevaarlijk.

Je zou je kunnen afvragen waarom we pas na twee maanden deze keuze hebben gemaakt? Met alles vanaf 0 beginnen…
De reden hiervoor is dat dit niet eerder kon.

Je moet namelijk eerst de binnenkant aan de buitenkant hebben, voor je kunt gaan oplossen en verwerken.
Wat je je moet realiseren, is dat zo’n paard als Tristan deze verborgen lagen niet heel goed in beeld heeft van zichzelf. Hij is wie hij is. Hij kent wat hij kent. Hij doet wat hij doet. Dat is zijn wereld.
Pas als het in beweging gebracht wordt, als de innerlijke balans verschuift en zo’n dier in aanraking komt met iets wat beter is, roept dat met terugwerkende kracht alles op. Zowel dier als mens zijn in staat om gedurende een lange periode een intens lijden te dragen als de situatie geen perspectief biedt. Het is hoop, of de plotselinge ervaring van een beter leven, waarvan je volledig innerlijk over de kop kunt gaan. Dan pas krijgt het lijden het gewicht, wat het eigenlijk al lang had moeten hebben.

Aangeraakt en ontroert.
Dat was wat we allemaal voelden toen Tristans ruiter ‘Fem’ tijdens deze grondwerksessie hem voor het eerst vanuit bewustzijn zijn eigen zadel opnieuw liet ervaren. Elke stap, met aandacht. Zodat hij op ZIJN tijd alles opnieuw kon ervaren en voor het eerst zelf JA mocht zeggen.

Stil.
Waren we.
Geen woord werd er aan de kant van de bak gezegd.

Wat ging er veel door zijn hoofd. Onzekerheid, dan weer kwaadheid. Bereidheid, dan weer angst. Even een open blik, dan weer weglopen. Om na zoveel wegen van emotie eindelijk stukjes rust te vinden. “Zucht, het is OK”. Met een licht voorbehoud, “voor NU”. Dat was de gedachte in hem.

Dit was een HELE aangrijpende sessie. In de zon en tegelijkertijd in de sneeuw. Hoe symbolisch kan het zijn.

Ik heb de beelden van Tristan nog steeds op mijn netvlies staan. Het gevoel nog steeds in mijn hart. IEDEREEN die hierbij zat denk ik.
Toen Fem een week later uit het niets van Tristans eigenaresse te horen kreeg dat Tristan verkocht zou gaan worden aan een ruiter die een goede prijs voor hem betaald had, en hem terug de springsport in wilde doen met dat krakkemikkige lijf van hem op z’n 17de, sprongen bij ons allemaal dan ook spontaan de tranen in de ogen.

Gelijk hebben ze vaak, die paarden, dat ze ontwikkelen wat ze ontwikkelen aan de binnenkant, als wij als mens besluiten om zo blind door het leven te gaan. Verwoestend en totaal niet geconnecteerd. Hartverscheurend.

Uiteraard is er nog veel geprobeerd om Tristans eigenaar te overtuigen om van deze verkoop af te zien. Het voorstel van Fem tot het betalen van zijn onderhoud en het grootste gedeelte van de stallingskosten, het op haar nemen van zijn hele verzorging. Maar alles mocht helaas niet baten. Geld was belangrijk en de prijs die voor hem gevraagd werd was irreëel.

Ik heb dit verhaal geschreven omdat het belicht welke erfenissen paarden in zich mee kunnen dragen en hoe ONZICHTBAAR deze soms aan het begin kunnen zijn. Maar ik heb dit verhaal ook geschreven omdat ik vond dat dit paard gehoord mocht worden. Dit soort situaties vinden zo vaak plaats. Het is heel moeilijk - als je zo diep in de ziel van een paard gekeken hebt - om hem weer machteloos af te moeten staan aan een zeer grove wereld. Mag dit stuk mensen tot nadenken zetten. Zodat we leren om het leven van een paard iets zorgvuldiger in handen te houden. Ze zijn afhankelijk van ons bewustzijn, van wat wij kiezen. Mag die keuze wijs zijn!

“ Lieve Tristan, waar je ook bent – je bent niet vergeten.
Dank je voor deze ontroerende laatste momenten. Dank je voor de enorm kwetsbaarheid en het vertrouwen. We hadden deze openheid graag beantwoord met waarden.
Het spijt me dat je moet leven in een wereld waarin zielen niet altijd veilig in handen gehouden worden. Ze niet gezien worden voor wat ze zijn.
Ik weet niet waarom jij, zoals vele paarden, een pad moet bewandelen wat gevuld is met oneerlijkheid en hardheid. Mag je ziel deze levenslessen ooit overstijgen en zeer, zeer wijs worden. Met diep respect voor jou.”